De snackbar

Het is beslist niet het mooiste plekje van Dordrecht, hoewel de snackbar modern en fris oogt. Er is in de zomermaanden zelfs een klein terrasje bij. Toch is dit lelijke stukje stad verbonden met een mooie herinnering, al was de patatkraam die er voorheen stond geen toonbeeld van schoonheid. Althans, dat zegt mijn geheugen, want ik haalde er in mijn middelbare schooltijd wel regelmatig met vrienden een patatje, maar een foto heb ik nooit genomen en ik kan niets vinden bij de beeldbank van het Regionaal Archief.

In die tijd werd de zaak uitgebaat door een magere, wat nerveus ogende man, van wie ik de echte naam allang ben vergeten, maar die door iedereen Arie de Pechvogel werd genoemd. Arie was een gezellige mopperaar met uitzonderlijk veel pech. Eens reed een vrachtwagen een deel van zijn kraam omver, op een keer werd hij overvallen, waarna hij wekenlang tegen iedereen die het wilde horen verklaarde dat ‘de volgende een pan kokende olie over zijn kop krijgt’. Regelmatig werd er ingebroken en het verhaal gaat dat hij op een avond onverlaten dacht af te schrikken door de deurknop onder stroom te zetten, maar de volgende ochtend zelf aan het ding hing. Een verhaal uit fabeltjesland, denk ik, maar het had zomaar gekund. Het was in ieder geval altijd lachen met Arie, al was het soms als een boer met kiespijn.

Ik herinner mij Arie de Pechvogel vooral als de man die stond aan het begin van mijn muzikale carrière. Zoals veel pubers in de jaren zestig droomden wij van een eigen band en evenveel roem als de Beatles en de Stones. Een goede vriend van mij speelde gitaar en wilde me wel lesgeven, een andere vriend had een trommel met een bekken en bij de derde lag een heel oude, versleten basgitaar op zolder. De plannen voor een band bespraken we bij Arie de Pechvogel en laat die nu toevallig een boekhouder hebben met een zoon die net mislukt was als gitarist. Hij wilde van het ding af en ik kon hem voor een prikje kopen. Daarna heb ik een paar jaar gitaar gespeeld, maar ik bleek toch meer talent voor de pen te hebben dan voor het plectrum, dus echt veel is het met mij als muzikant niet geworden. Ik denk wel, als ik langs de plek kom waar ooit Arie zijn frieten bakte, met veel plezier terug aan die tijd.

Tekst & foto: Kees Klok

Kees Klok, onze geschiedenisdocent, deelt regelmatig zijn verhalen op City blog Dordrecht. Over alles wat hij meemaakt in Dordrecht en zijn liefde voor de stad en de historische binnenstad, met een terugblik naar vroeger, maar zeker ook over nu en uiteraard krijgen we zo nu en dan nog gewoon geschiedenisles. Eerder stelden we hem al aan je voor.

Lees ook de eerdere blogs van Kees Klok

Historische Binnenstad Dordrecht
Mevrouw P.  van de Lenghenhof
Voorjaar 1979: het Blauwpoortsplein
Kuipershaven 16!
‘De heks’ in de Vriesepoortshof
‘Visser’s. Poffertjes-Wafelen-Lunchroom’
De dame die ik nooit heb ontmoet!
20 jaar geleden?
Tandarts Dr. J. H. Struivig de Groot
Het Hof: Een museum met herinneringen
De groene mug!
Een vers aan de Van Slingelandthof
De Spuihaven
Hotel Ponsen Dordrecht
De villa van Lips
De kosterswoning achter de Remonstrantse kerk
Het hoekpand Nieuwbrug/Wijnstraat en de goudsmit
Voorstraat 54
Het Teekengenootschap Pictura
Bobby Kinghe
De Spaarbank
School Vest
Kees op dansles
De Buiten Walevest
Het Leprooshuis
Het Vrieseplein
Een herinnering aan de polder
De Prinses Ireneschool
De Blindeliedengasthuissteeg
Americain
De Pottenkade
Het Groothoofd
De Dordtse havens
Park Merwestein
De Berckepoort
Het Dolhuis
Oranjepark
Opa werd melkboer
Bordeaux

Geef een reactie