Het Groothoofd

Mijn grootvader van moeders kant hield van wandelen langs de Dordtse havens, iets wat ik van hem heb geërfd. Als kind ging ik vaak met hem mee. Nu en dan werd er halt gehouden bij een bank en vertelde hij verhalen uit zijn jonge jaren, de jaren dat hij zeeman was. Ik vond dat altijd spannend, want al was zijn repertoire enigszins beperkt, hij wist aan ieder verhaal altijd wel weer een andere, spannende draai te geven. Bij elke storm werden de golven een metertje hoger en het gevaar voor het schip groter.

Als we bij het Groothoofd kwamen en het weer was ernaar, gingen we zitten op het terras van Pols, met uitzicht op wat wij Dordtenaren de mooiste plek van Nederland vinden: de kruising tussen Beneden-Merwede, Noord en Oude Maas. Een inspirerende plek, waar ik nog steeds graag vertoef, een plek vol geschiedenis. Niet voor niets kwam het koninklijk paar op koningsdag 2015 aan op het Groothoofd. De voorgangers van koning Willem-Alexander, de stadhouders van Holland, landden daar eveneens. Het was ook aanlegplaats van verschillende bootdiensten op Dordrecht in de tijd dat de trein er nog niet was. Toen de treinverbinding eindelijk kwam en in 1872 het station van Dordrecht werd geopend, werd het Groothoofd tot 1919 daarmee verbonden door een paardentram.

Foto: Beeldbank Regionaal Archief Dordrecht

In de tijd dat ik wandelde met opa, die al in 1966 overleed, was het Groothoofd, heel Dordrecht trouwens, wat schamel met terrassen bediend. In onze dagen is dat gelukkig anders en heeft het havenhoofd wel iets van Parijs op mini-formaat, zeker als in de zomer het wekelijkse evenement Kunsthoofd plaatsvindt. In voorgaande eeuwen werd het Groothoofd ook door veel kunstenaars geschilderd. Zoals door J.B. Jongkind, aan wie nog niet zolang geleden een grote tentoonstelling in het Dordrechts Museum werd gewijd. Ook William Turner schilderde het Groothoofd en vele anderen met hem. Zelf inspireerde het Groothoofd mij tot een gedicht dat in De Poëziekrant, een prachtig, te weinig gelezen tijdschrift, werd gepubliceerd. Wel mis ik de indrukwekkende, oude kastanjes. Helaas, bomen hebben net als mensen ook het eeuwige leven niet.

Kees Klok

Kees Klok, onze geschiedenisdocent, deelt regelmatig zijn verhalen op City blog Dordrecht. Over alles wat hij meemaakt in Dordrecht en zijn liefde voor de stad en de historische binnenstad, met een terugblik naar vroeger, maar zeker ook over nu en uiteraard krijgen we zo nu en dan nog gewoon geschiedenisles. Eerder stelden we hem al aan je voor.

 

Lees ook de eerdere blogs van Kees Klok

Historische Binnenstad Dordrecht
Mevrouw P.  van de Lenghenhof
Voorjaar 1979: het Blauwpoortsplein
Kuipershaven 16!
‘De heks’ in de Vriesepoortshof
‘Visser’s. Poffertjes-Wafelen-Lunchroom’
De dame die ik nooit heb ontmoet!
20 jaar geleden?
Tandarts Dr. J. H. Struivig de Groot
Het Hof: Een museum met herinneringen
De groene mug!
Een vers aan de Van Slingelandthof
De Spuihaven
Hotel Ponsen Dordrecht
De villa van Lips
De kosterswoning achter de Remonstrantse kerk
Het hoekpand Nieuwbrug/Wijnstraat en de goudsmit
Voorstraat 54
Het Teekengenootschap Pictura
Bobby Kinghe
De Spaarbank
School Vest
Kees op dansles
De Buiten Walevest
Het Leprooshuis
Het Vrieseplein
Een herinnering aan de polder
De Prinses Ireneschool
De Blindeliedengasthuissteeg
Americain
De Pottenkade

 

Geef een reactie