De Samoerai Antiquite

De Samoerai Antiquite! Je vindt het nog steeds in de Vleeshouwersstraat, dat aardige antiekzaakje waar ik eenenvijftig jaar geleden een jasje kocht van het voormalige Koninklijk Nederlands-Indische Leger (KNIL). Het was 1967, het jaar dat Sergeant Pepper’s Lonely Hearts Club Band van de Beatles uitkwam. Antieke legerjasjes waren daardoor ineens populair bij tienerbandjes. Ik zat in zo’n bandje. Ons eerste optreden was op een bruiloft. Een oom van de sologitarist was vijfentwintig jaar getrouwd. ‘Maar jullie spelen wel pas na tien uur,’ zei de oom, ‘dan is iedereen toch dronken en geeft het niet meer.’ We waren met zijn vieren en kregen elk een tientje voor de moeite.  

De Samoerai verkocht oude legerjasjes. Van het KNIL, blauw met een oranje omzoming, en fel rode van de Irish Guards. Die waren ook het duurst. Onze drummer, iets ouder dan ik, werkte op de Victoriafabriek. Hij kon zich een rood jasje veroorloven. Ik legde van mijn zakgeld twee gulden vijftig bij het tientje van de oom en schafte een KNIL-jasje aan. Ik moest wel een paar mottengaten repareren, maar die zaten op de rug, dus dat kwam niet zo nauw. 

Onze band was geen daverend succes, maar we hebben toch nog een paar keer in de jasjes opgetreden. Veel later droeg ik het als leraar bij een stukje van het schooltoneel. In 1967 deed ik het een keer aan naar school. Waarschijnlijk om indruk te maken op het mooiste meisje van de klas. Marianne heette ze. Ik zat ermee bij de leraar biologie, achter de tweeling L. Een van de tweeling deed iets waardoor de leraar in woede ontstak. Hij werd de klas uitgestuurd. ‘Dan vertrek ik ook,’ zei zijn broer. Schuimbekkend keek de leraar de klas in. ‘En jij, Klok,’ zijn ogen spatten vuur, ‘ook eruit. Weg, opsodemieteren! Jij bent een belediging voor onze voorouders!’ ‘Dat had je toch kunnen weten,’ zei de directeur hoofdschuddend, ‘hij heeft in zo’n jasje tegen de Japanners gevochten. Bied straks je excuses aan, maar doe dat ding wel eerst even uit.’ Meer straf kreeg ik niet en ja, ik had het kunnen weten, want meestal kregen we in plaats van biologie verhalen over de strijd tegen de Japanners te horen.

Kees Klok

Foto header: Kees Klok
Foto toneelstuk: gemaakt bij een toneelstukje toen Tineke Drenthe afscheid nam als conrector van de Noordendijk, door de echtgenote van Kees Klok.

 

Kees Klok, onze geschiedenisdocent, deelt regelmatig zijn verhalen op City blog Dordrecht. Over alles wat hij meemaakt in Dordrecht en zijn liefde voor de stad en de historische binnenstad, met een terugblik naar vroeger, maar zeker ook over nu en uiteraard krijgen we zo nu en dan nog gewoon geschiedenisles. Eerder stelden we hem al aan je voor.

 

Lees ook de eerdere blogs van Kees Klok

Historische Binnenstad Dordrecht
Mevrouw P.  van de Lenghenhof
Voorjaar 1979: het Blauwpoortsplein
Kuipershaven 16!
‘De heks’ in de Vriesepoortshof
‘Visser’s. Poffertjes-Wafelen-Lunchroom’
De dame die ik nooit heb ontmoet!
20 jaar geleden?
Tandarts Dr. J. H. Struivig de Groot
Het Hof: Een museum met herinneringen
De groene mug!
Een vers aan de Van Slingelandthof
De Spuihaven
Hotel Ponsen Dordrecht
De villa van Lips
De kosterswoning achter de Remonstrantse kerk
Het hoekpand Nieuwbrug/Wijnstraat en de goudsmit
Voorstraat 54
Het Teekengenootschap Pictura
Bobby Kinghe
De Spaarbank
School Vest
Kees op dansles
De Buiten Walevest
Het Leprooshuis
Het Vrieseplein
Een herinnering aan de polder

Geef een reactie