‘De heks’ in de Vriesepoortshof

In iedere straat woont wel iemand die niets van kinderen kan hebben. Die steeds kwaad naar buiten komt bij ook maar het geringste vermoeden dat er kinderen op de stoep spelen. In de Vriesepoortshof, achter de Vrieseweg, de straat waar ik ben geboren, was dat een mevrouw. Zodra we ons in de hof vertoonden, schoot ze met een rood hoofd naar buiten. “Ophoepelen jullie! Ga bij je moeder voor de deur! Ik bel de politie!” Dan gingen we er vandoor. Het werd van lieverlee een spel. Niet helemaal zonder risico. We kregen weleens een tik met de mattenklopper, maar meestal waren we haar te snel af. De Vriesepoortshof heeft twee uitgangen, waardoor ze ons zelden te pakken kreeg.

We, dat waren Arie S., Jopie v. d. G. en ik, hadden wel schik in het uit haar tent lokken van ‘de heks’, zoals we het mens noemden. Een paar jaar later, ik was inmiddels verhuisd en had andere vriendjes gekregen, voetbalden we bij voorkeur voor de deur bij Klara. Ook zo’n nijdassig wijf dat chronisch boos was. Klara belde echt de politie. Meestal zagen we zo’n agent tijdig aankomen, steevast op een ouderwets degelijke dienstfiets, maar als hij ons wist te verrassen, waren we de bal kwijt. Voorgoed.

De Vrieseweg was verdeeld in een chique deel, tussen Singel en Oranjepark, en een ‘middenstandsdeel’, tussen Singel en Vrieseplein. De armoedzaaiers woonden in de Vriesepoortshof en de Blekershof (in de jaren tachtig gesloopt). Daar was geen sprankje groen te bekennen. Nu is dat anders. De armoedzaaiers hebben plaatsgemaakt voor jonge starters of creatieve vrijgezellen, die ook groene vingers blijken te hebben. Ik kom er weleens bij bekenden op bezoek. Als ik de hof inloop, kijk ik nog altijd even of er geen boze vrouw met een rood hoofd in de buurt is.

Kees Klok

Kees Klok

Lees ook de eerdere blogs van Kees Klok
‘Visser’s. Poffertjes-Wafelen-Lunchroom’
De dame die ik nooit heb ontmoet!
20 jaar geleden?

Kees KlokKees Klok, onze geschiedenisdocent, deelt regelmatig zijn verhalen op City blog Dordrecht. Over alles wat hij meemaakt in Dordrecht, wat hij leuk vindt vaak met een terugblik naar vroeger, maar zeker ook over nu en uiteraard krijgen we zo nu en dan nog gewoon geschiedenisles. Eerder stelden we hem al aan je voor.

2 Comment

  1. Wim Jilleba says: Beantwoorden

    Leuk verhaal, Kees. In mijn jeugd hadden we vergelijkbare avonturen met een oude vrouw(in onze ogen oud) die altijd in een soort klederdracht door het leven ging. Lange rok tot bijna op de grond, wespentaille, klein kapje op het hoofd. Eén van de jongens verzon een briljante naam voor haar: “Kurk op de fles” . Dat scholden wij dan nadat we bij haar hadden “huisje gebeld” en zij met een bezem naar buiten stoof en ons achterna zat.

  2. Linda Wouters says: Beantwoorden

    Weer leuk om te lezen. Gr Linda

Geef een reactie